کاش دل لحظه ای آرام نداشت / خانه ی این دل من بام نداشت

کاش در دل طلب ات می جوشید / دیزی عشق، نخود خام نداشت

...

یک بار دگر با دگران می گویم / یک بار که گفتم...! نگران می گویم

او قلب مرا یکسره بر هیچ گرفت / انگار که دارم هذیان می گویم

...

هر روز کمی یاد تو را می نوشم / در ظرف دلم آب تو را می جوشم

صد بار که گفتم که تو را دوست... ولی... / انگار که دارم الکی می کوشم

...

از بودن تو رنج فقط سهم من است / در دشت دلت گنج فقط سهم من است؟

بین همه ی حروف عالم گویا / از بین عدد، پنج  فقط سهم من است!

از صدای ناگهانی ندای زنگ...

من بلند می شوم.

از ورای خواب های نا تمام

جا تر است و بچه نیست...

ناگهان،

دوش آب گرم، داغ می شود.

گفتی تو از جدایی و غم را رقم زدی

امواج آرزوی دلم را به هم زدی

گفتم سخن نگو زگناه و زعشق تو

با پا تمام پازل من را به هم زدی

گفتی کناه کردی اگر عاشقم شدی

با عشق خود به درونم تو سَم زدی

گفتی که هجر بهتر از این روزگار وصل

اشعار نانوشته ی من بر سَرم زدی

پرسیدم از نبودنِ یک هم رهی مدام

بر قبر و بر جنازه ی دل یک حَرم زدی

30 خرداد 86